Niech pomagają, nie karzą

„Upośledzona, to konfabuluje”, więc nikt z personelu domu opieki nie wierzył w gwałt, którego dokonali niepełnosprawni chłopcy. Nikt nie wie, czym jest ciąża z gwałtu, kto tej ciąży nie przechodził. Nawet prokurator.


Od kilkunastu lat pracuję z osobami ze spektrum autyzmu, nietypowym rozwojem warunkowanym genetycznie, z uszkodzeniami okołoporodowymi, problemami spowodowanymi patogenami w ciąży (toksoplazmoza, embrionopatia poróżyczkowa i in.). Wiele z nich, to osoby niepełnosprawne, wg ustawodawców – z nieodwracalnymi uszkodzeniami. Nie lubię takich określeń. Wszystkie te osoby, to wspaniali ludzie, którzy ogromnie dużo przeszli w swoim życiu. Tak wiele, że typowemu człowiekowi po prostu ciężko to sobie wyobrazić. Wszystkie te osoby mają wspaniałych Rodziców, którzy dają im miłość i próbują pomóc, by życie było łatwiejsze.

Miałam również możliwość pracować w życiu z dziećmi z wadami letalnymi, w stanach terminalnych. Doświadczyłam również kontaktu z małymi pensjonariuszami Domów Pomocy Społecznej dla dzieci niepełnosprawnych. Opatrywałam odleżyny, myłam dzieci z odchodów, bo ustawodawca przewidział dla nich limit pieluch, uderzający w elementarną, ludzką godność. Zabrałam na spacer dziewczynkę, która miała 11 lat i był to jej pierwszy w życiu spacer. Wcześniej opuszczała kojec tylko na badania lekarskie.

Pozwoliłam się wypłakać nastolatce, niepełnosprawnej intelektualnie, która opowiadała mi, jak jest gwałcona przez niepełnosprawnych chłopców, również mieszkańców tego samego domu opieki. Nikt wcześniej jej nie uwierzył, bo przecież – „upośledzona i konfabuluje”. Nie docierało do nikogo, że ta dziewczynka nie miała żadnych możliwości, żeby poznać rzeczy o których opowiadała inaczej, niż w bezpośrednim doświadczeniu. Poznałam młode, niepełnosprawne kobiety, które wychowując się w domu opieki… zaszły w ciążę. Nikt nie wie, kiedy i jak, ale na pytanie, czy w takim razie to niepokalane poczęcie – wydymają policzki. Kobiety, tulące swoje ciężko niepełnosprawne dzieci, które są im odbierane i zawożone na oddział „leżący”.

Heroizm dwunastolatki i innych dzieci

niech pomagają, nie karząNikt nie zrozumie dramatu tych ludzi i ich Rodziców. Nikt, kto tego na własne oczy nie zobaczył i nie przeżył. Nikt nie wie, czym jest radość rodzica, który budzi się rano i widzi, że jego dziecko nadal żyje – kto tego lęku nie przeżył. Nikt nie wie, czym jest ciąża z gwałtu, kto tej ciąży nie przechodził. Nikt nie wie, czym jest oczekiwanie upragnionego dziecka i rozpacz, gdy kolejny cykl przemija, jak wcześniejszy.

Nie rozwiążemy wszystkich problemów tego świata. Możemy pomagać innym, jak tylko się da, na ile leży to w naszych, osobistych możliwościach. Ale nie odbierajmy ludziom prawa do wyboru. Nie mówmy o heroizmie dwunastolatki rodzącej dziecko…

Albo – jak wytłumaczyć niepełnosprawnej intelektualnie dziewczynce gwałt? Jak wytłumaczyć niepełnosprawnej dziewczynce ciążę z gwałtu? Jak jej wytłumaczyć cierpienie przy poronieniu? Jak jej wytłumaczyć, że za chwilę być może będzie musiała przejść dochodzenie prokuratorskie w takiej sytuacji? Takie sytuacje miały i będą miały miejsce, ale wprowadzanie przepisów, które pozbawiają kobiety prawa do podejmowania decyzji zgodnie ze swoim sumieniem, wiarą, przekonaniami – to odczłowieczenie. Jak wytłumaczyć matce, że nie będzie miała możliwości przeprowadzenia operacji ratującej życie jej dziecku, jeszcze kiedy jest w ciąży, bo istnieje ryzyko, że zabieg się nie powiedzie i dziecko umrze podczas próby naprawy jego uszkodzonego serca? Jak wytłumaczyć rodzicom, że nie będą mieli możliwości oceny rozwoju swojego dziecka w trakcie ciąży, gdy USG wykaże niepokojące zmiany, bo aminopunkcja obciążona jest aż do 1% ryzykiem poronienia… Jak wytłumaczyć w końcu rodzicom, że nie będą mieli szansy na wymarzone dziecko, bo in-vitro, prowadzone zgodnie ze sztuką – to zbrodnia, a to, które dopuszcza prawo – nie ma szans na powodzenie…

Dajcie nam spokój!

Niech pomagają, nie karząDlatego, drodzy panowie z rządu – dajcie nam spokój. Pozwólcie ludziom podejmować decyzje zgodne z ich sumieniem. Zapatrzeni w poparcie biskupów, odwróćcie głowy i posłuchajcie waszego wszak papieża, który mówi, że nie wolno praw religijnych sankcjonować na poziomie prawa ludzkiego. Dla praw boskich, w które wierzycie – i macie do tego prawo – chcecie decydować o ludzkim życiu. Matek, ojców, dzieci rodzących się z ciężkimi wadami, zgwałconych dziewczynek i kobiet, ich dzieci, czy rodzin, które marzą o potomku… Chrystus, który – jak wierzycie – był synem Boga, na pytanie o najważniejsze przykazanie nie wymienił piątego z dekalogu. Jako najważniejsze wskazał przykazanie miłości, w którym mowa m.in. byście kochali bliźniego swego jak siebie samego. Czy naprawdę, aż tak bardzo nienawidzicie samych siebie?

Nie, nie namawiam i nie nawołuję do „zabijania niepełnosprawnych”. Wręcz przeciwnie – proszę, żeby z taką samą determinacją zająć się ochroną jakości ich życia. Żeby sami nie chcieli się zabijać. Proszę też o niepenalizowanie opieki prenatalnej. Żeby matki nie bały się iść do lekarza, szpitala, gdy coś grozi ich zdrowiu, lub życiu. Żeby lekarz nie musiał zastanawiać się, czy grozi mu kara za ratowanie życia. Żeby kobiety nie musiały żyć z „odstąpieniem od wymierzenia kary”, za zabieg ratujący życie. Żeby dziecko niepełnosprawne, jeżeli ma się urodzić – rodziło się tak, aby sam poród nie uszkadzał go jeszcze bardziej. Żeby rodzic wiotkiego, niepełnosprawnego noworodka, który nie miał szans na poród bez komplikacji mógł liczyć na cesarskie cięcie, które uchroni jego dziecko a jemu pozwoli nie przyglądać się zdjęciom mózgu po wielokrotnych wylewach, buzi po ciężkim niedotlenieniu i główce zdeformowanej np. próżniociągiem.

Proszę w końcu, żeby lekarze nie musieli zastanawiać się nad tym, czy wolno im przeprowadzić operację prenatalną, ratującą życie dziecka, czy aby nie ryzykują więzienia, jeżeli zabieg nie powiedzie się.

dr Joanna Ławicka

prezes zarządu z Fundacji Prodeste

Tekst ukazał się na profilu fejsbukowym autorki, a portal uzyskał zgodę na niezbędne poprawki przy publikacji.

INNE GŁOSY W DYSKUSJI NA TEMAT OGRANICZANIA PRAW KOBIET:

Więzienie za ratunek

Z wieszakami na protest

Katoliczki chcą mieć wybór

Praw biologii pan nie oszukasz…

Dodaj komentarz

Ta strona wykorzystuje pliki cookies więcej informacj

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies.

zamknij